|
Bir köy öğretmeninin yaşadıkları 
Emmi, Karlı
dağların tepesinden
Soğuk suların gözesinden,
Dağların bittiği,ufukların tükendiği yerden,
Köyümü sana anlatayım mı?
Yaya yürünen
karlı yolları
Geçiyor insanların sabırla
şükürle yılları,
Gelmeyecek yolcuyu bekleyen
gözleri
Mustafa emmiyi İsmail dayıyı sana
anlatayım mı?
İstersen anlatmayayım
yavruların yalın ayağını
Anlatayım sana
ineklerini, koyunlarını
Doktoru isteyen yok
veteriner arayanı
Çocuklarınsa şamarlandığını
anlatayım mı?
Bunların yok başka düşüncesi
karınları doydumu
Hele birde bol demlediysen
demsiz çayı
Ama sen beceremezsin kırtlamayı
Yeğeninin çektiklerini anlatayım mı?
Defter yok kalem yok, Nasıl okutursan okut
Dimağlara birşeyler ek sonra unut
Ben
beceremiyorum okutabilirsen gel sen okut.
Çalışsanda emeklerinin boşa gideceğini
anlatayım mı?
Fatma yine dersine
çalışmamış,
Murat kalemsiz gelmiş,
Ali
defterini evde unutmuş.
Bunlardan banane
diyemediğimi anlatayım mı?
Yanlızlıkla
geçen günlerimi,
Elbisesi yırtık, lastiği
delik öğrencilerimi.
Birde beni mektupsuz
bırakan EMMİMİ
Vefasız çıkan sevdiklerimi
anlatayım mı?
Yinede güzeldir diye kendimi
avuttuğumu
Bekliyorum,gelmeyeceğini bildiğim
yolcuyu
Zaten kaybedersem birde umudumu
Burada yok olup gideceğimi anlatayım mı?
Ama ben ayakta durmalıyım anlatmalıyım
davamı
Eğitmeliyim yarının büyüğü yavruları
Ben erisem bile saçmalıyım etrafıma ışığımı
Sen bilirsin davamı ama sanada anlatayım mı?
Öğretmenim
Yolsuz köye gittin yaya
Gönül
verdin çağdaşlığa
Karanlığı del dedinya
Deleceğim öğretmenim
Olur ettin
olunmazı
Deldin kaleminle taşı
Bil dedinya
bilinmezi
Bileceğim öğretmenim
Karanlığı yırta yırta
Çıkacağız
aydınlığa
Işık ol da ak dedinya
Akacağım
öğretmenim
Kin gütmedin yüreğinde
Hoş
gördün hep densizi de
Her bir cani sev dedinya
Seveceğim öğretmenim
Sor dedinya sen
her şeyi
Gör dedinya gercekleri
Yik
dedinya hurafeyi
Yikacagim ögretmenim
Kuru ekmek zeytin yedin
Karda kışta
sürgün gittin
Bildiğinden hic dönmedin
Ne
büyüksün
öğretmenim
|
